سیمـــــــــاب

بهـــــــــار ( سروده ای از سالهای بسیار دور )


ســــاقی بیا که آمد ، فصل شکوفه باران
باز آ شـــراب و می ریز در جام میگساران


چون چشمهای مستت نرگس گشوده آغوش
چون آبشـــار مویت رقصند آبشـــاران


بلبل بســـاط گل را با نغمه داده رونق
گل خنــده ی پیــاپی ریزد به پای یاران


گسترده چتر رنگین بر ســر گل بنفشه
آلاله پا گرفته است ازنو ، به کوهساران


دســت بهار ریزد بردشــت و باغ سنبل
عکس شکــوفه رقصــد در آب جویباران


در دامــن سحـر گه خورشید خنده ریزد
صبح است وه چه صبحی صبح امیدواران


آید سبک نسیمـی آرد پیــــام عشـــرت
به به چه خوش پیام است این قاصد بهاران


شبنـم چنان بلغـزد بر برگ گل که گویی
می قطــره قطــره ریزد از لعل گلعذاران


ای یار بخت پیــروز بادت مبــارک امـروز
نـــــوروز باد بر تــو ، هــــرروز و روزگاران

 

 

                                                  (  مسعود .م   )

+   مسعود میناآباد ; ۳:۳٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/۱٢/٢٩

ســــــــــــلام

 

ســلام

___

 

 

آمدم گفتـــم ســــلام  ،  امّا مرا ..... نشناختی

اعتنایی هم نکـــردی  آه ،  یا  ..... نشناختی 

 

زیر چشــمی با نــــــگاه شـیطنت باروغــریب

هـم وراندازم نمــودی بارها ،.....  نشناختی!!

 

 

چشــــــم نمناک مـــرا دیدی کمی ساکت شدی

ســربه زیرانداختی ای بیـــــوفا ،..... نشناختی ؟؟

 

 

گرگ و میشِ عصر پاییزو مِه و باران و من

آه  ،  شاید هم مرا دراین هوا......  نشناختی !!

 

 

"این منــــم "  گفتم  به آوازی بلند و آشــنا

"مرد تنهای شب بی انتـها " ،...  نشناختی

 

 

گونه های ســرخ از شرم تو را..... باور کنم ؟؟

واقعا"  باور کنم ؟؟؟

 

 باورکنم  بیگانه را از آشنا  ، .... نشناختی؟؟

 

 

می شنیدم

می شنیدم

 من صـــدای هــــق هـــق ات را ،  مــــاه.... من

در عجب مانــدم مرا آخـــر ،  چــرا....  نشناختی !!

 

 

یک خـدا حــافظ نگفته  ،  روی گـــرداندی زمن

در میان کــــوچه ام  ، کردی رها ،..... نشناختی

 

 

آه.. !! بانو ،  داغ چشـــمانت کشد در آتشـــــــم

من که ویــــران تو ام ،  اما  ،  مرا..... نشناختی

 

 


            (مسعود.م تابستان 92)

این بداهه ای بود که با تاثیر پذیری از غزل زیبای

آقای" مجتبی سپید "سروده شد

 

از کنــــارم رد شـــدی بی اعتنا نشناختی

چشــم در چشــمم شدی اما مرا نشناختی


در تمــــام خاله بازی های عهــد کودکی

همسرت بودم همیشه ، بی وفا  نشناختی؟


لی له بازکوچه ی مجنون صفت ها  ، فکرکن

جنب  مسجد خانه ی آجرنما  نشناختی ؟


دختـر  همسـایه  ، یاد جر زنیهایت بخیر

این منم تک تاز گرگم برهوا ، نشناختی؟


اسم من آقاست اما سالها پیش ،  این نبود

ماه بانو یادت آمد ؟ مشتبا!!  نشناختی ؟


کیست این مردنگهبانت که چشمش برمن است

آااااه آری تازه  فهمیدم چرا نشناختی......


________________________

                              (مجتبی سپید)

+   مسعود میناآباد ; ۱:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٤/٢۱

غـــــروب در دریای خزر

 

غروب را دوست دارم

اما همیشه غروب که میشود دلم تنگ میشود

شاید  این طبیعت  عشق است  ، 

نمیدانم    .... !!

 

 

( مسعود.م   تابستان  92  )

+   مسعود میناآباد ; ٥:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/٤/۱٢

من کجای دل تو جا دارم

 

 

 

 

من کجای دل تو جا دارم؟ ...

 

بین مشتاقانت؟


در هیاهوی گرفتارانت؟


در کنار غزل خواجه ی شیراز که می گفت ز عشق؟


یا در آن سوی خیال؟


شاید این قصه ی من باشد از آن وصل محال؟


تو به کار دل خود مشغولی...

منم اینجا که به سودای تو با خویش تمنا دارم 


من کجای دل تو جا دارم؟؟؟



شاید از لیلی افسانه فقط نام و نشانی مانده...


...حرفی از مجنون نیست...


به گمانم که در این بزم همه مجنونند


حرفی از عشق و دلی پرخون نیست


به گمانم تنهام...


وَ مَن از دوری تو هر لحظه


روی سجاده ی عشق


هم چو مجنون به لبم ناله ی لیلا دارم


من کجای دل تو جا دارم؟؟؟



وقتی از آینه ی عشق نه قابی و نه رنگی باقیست


وقتی از خاطره ی خاطره ها ... نام من محو شده 

وقتی از جام لبت محرومم


...وقتی از شربت عشق...


بهر مرگم کف پیمانه شرنگی باقیست


دوست دارم که برای تو بمیرم هر شب


تا بدانی ... منِ پربسته ٬ دلی عاشق و شیدا دارم


من کجای دل تو جا دارم؟؟؟



من غزل نوش دو چشمان تو در

خواب و خیالم ٬ لیلی


من پریشان همین عشق محالم ٬ لیلی 


من خرابات نشینِ خمِ ابروی توام


غرق در خلوت آن اشک زلالم ٬ لیلی


چه تو باشی و نباشی ٬ هر شب


بر سرِ زلف تو با قافیه دعوا دارم

 

من کجای دل تو جا دارم؟؟؟



...به سلامت گل من...


...تو فقط سرخوش باش...


...زود پژمرده مشو...


...میروم از یادت...


...عاشقم ٬ عاشق تو...


...تا نفس می کشم و تا که خدا را دارم...


من کجای دل تو جا دارم؟؟؟

 

 

 

از وبلاگ علــــی نیکو (لاله)



 

از وبلاگ علــــی نیکو (لاله)


 



 


+   مسعود میناآباد ; ۱:٤٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/۳/۳٠

آئینــــه عــرش

آئینــه عرش

 

 

 

 

 

 از  طایفه ی   ســینه ی  پر   سوز  کــــــویرم     

زین شعله ی آتش نه ...گریزم نه ... گــــزیرم


با عطر نفســـهای   تو آنگونه  شـــدم  مست     

کز یاد  برفته اســـت که  در دوزخ   اســـــــیرم   

  

آتشـــکده ام ، سینه پر از شــعله ی  جانسوز       

هـــــر داغ که بر دل نهی ،  با   جان  بپــــذیرم 


چـــون آینـــــــه ام   منتـــظر   نقـش  نـــگاری 

 نقشــــــی  به  من انداز  که   زنگار  نگــــیرم   


با اشــــک   ســـحر از  رخ   مهتاب  چکیــــدم         

تا  شـعله ی خورشـــید  کشاند  به مســــیرم


آخر چه صبوری کنـــم ای  درد جـــگر سوز ؟!!      

تا آیینــــه ی  عرش  رســــیده است  نفیـــرم     


خـــون میــــچکد از هر مژه ام در غم غــــربت

زین بخت گـــره خورده دگر خســــته و سـیرم 


جــز گوشـــــه ی این میـــــــکده  آرام ندارم

در رندی و بد مســـت شدن نیســــت نظیرم 


ای ســـاقی ســــیمین بر من  جـام  دگر ده         

خواهـــم که شـوم مســــت و بپای تو بمیرم

 

 

مسعود م  بهار 1392 

+   مسعود میناآباد ; ٢:٤٢ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۳/٢٩

عشق جانفرسا

 

عشق جانفرسا


دست بر دار از سرم ای عشق جان فرسا  برو

سوختــــم ، جز مشت خاکستر نماند اینجا  برو


شعــــله ای دیگر ندارد شمع  خاموش   سـحر

آه  ای  پروانـــــه بس کن  بال  و پر  بگشا  برو


رنگ و بوی  گل  ندارد  دیگـــــــــر این  پیراهنم

با  خـزان  در  گیـــــــرم  اینک   بلبل  شیدا  برو


با تنـی  فرســوده  جانی خسته و ویران شده

بگــــذر و بگــــــذار با تنـهــــــــائی ام تنهـا   برو


میــــــل باغ و گل ندارد این دل  افســــرده ام

لاله ای خونین دلـــم در ماتـــم صحــــــــرا   برو


صد بهــــــار آید اگر یک غنچـــه دیگر  نشکفد

این چه آتش بود در جــــانم  شــــــده بر پا برو


پای پیش و پس نهی حیــــــران چــرا گردانیَم

یا به وصلــم چاره کن این درد هجـــــران یابرو

 

                                                                     

      (( مسعود.م پاییز   91

+   مسعود میناآباد ; ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/۳/٢۳

بت شـــــــــکن

بت شکن

 


خاطرت آسـوده آب  ،   آییــنه ها را نشکند
قلب  چـون آیینه ات ،    تصـویرما را نشکند

 

 

چشـم هایت را مگیر از من  ،   نگار نازنین
شیشه ی احساس در چشـم تماشا نشکند

 

 

بازوانم تکیــه گاه پرگشــودن های تواست
شاخــه ی گل با فغـان مرغ شیدا نشکند

 

 

آفتاب ا ســت وهوای ابری و رنگین کمان
پیکــر رنگین کمـان را  تاب گرما نشکند

 

 

گر چه اینجا وادی فرعونیان قرن ماست
یوسف عصــرم ، مـرا قهــر زلیـخا نشکند

 

 

ســیب ، تنها آزمــونی بود در باغ هوس
این قداست را که آدم داشـت حـوّا نشکند

 

 

روزگاری بس غریب است ای رفیقان همرهی
گو خـدا را   ،   آبرو را بیــش از اینها نشکند

 

 

بال وپر بگشا ودســتت رابه دسـت من بده
میله های این قفـس را دست تنـها نشکند

 

 

کو عصای بت شکن ، برخیز ای اهل الرّجا
ور نه پیکـر های نحس لات و عـــــزّا  نشکند


                           

    (  مسعود . م  پاییز 91 )

+   مسعود میناآباد ; ٧:٢۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۳/٢٢

چشــــم تو

چشم تو

 

 

در شـــکوه شب نشســــتم تا ببینم چشم تو

عهـــــد با آیینـــــه بســـــتم تا ببینم چشم تو

 

 

عاشــــقانه بوســــه دادم غنــــچه های باغ را

خواب نرگس را  شکستم تا ببینم چشم تو

 

 

ای ســراپایت  طلــــوع  نور در تاریکی ام

من  سراپا  چشم  هستم  تا ببینم چشم تو

 

 

روی گردان از کنشت و از غزال کعبه ام

در غزلهــــــایت  نشستم  تا ببینم چشم تو

 

 

هیچ هشیاری ندیدم در طواف کعبه ات

نازنینــــا ،  مست مستم  تا ببینم  چشم تو

 

 

هرکه را درحلقه دیدم چشم بینایی نداشت

حلــــقه ها از هم گسستم  تا ببینم  چشم تو

 

 

در جدالم  با خـــدایان طلســــمی ای  صنم

آری آری ،  بت  پرستم  تا ببینم چشم تو


                                     (مسعود.م پاییز 91 )

+   مسعود میناآباد ; ٧:۱٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۳/۱٧

← صفحه بعد
design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir