سیمـــــــــاب

همای رحمت

همای رحمت

اسقبالی از شاهکار شهریار در وصف شاهکار خلقت

روز پدر مبارک

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به چه آیتی بخوانم      شه ملک مصطفی را

که متحـیّر است خامـــه  بنویسد آن صفارا

مـددی که  جرعــه جرعـه  بنگارمت  نگارا

علــی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ما ســـوا فکندی همـــه سایه هما را


همـه داغ لاله دردل همه بوی یاس و نسرین

همــه بوســه ی شقایق به لب مبارک آذین

همــه چاه و ناله و آه که کشیده در ره دین
دل اگر خــداشناسی همــه در رخ علی بین
به علــی شناختــم من به خدا قسم خدا را

 

نرود زسینــه یادت ، که مــرا زغــم رهـاند

که قیامت ای علی جان   ،   به قیامتم کشاند

به اطاعتش اگر دل    ،   به ضیافتـــم نشاند

به خـــدا که در دو عالــم اثر از فنـــا نماند
چو علــــی گرفتـــه باشد سـر چشمه بقا را

 

یلـی از تبار هاشـــم     ،   به صــلابت تهمتن

که شکست و ریخت در هم درِ قلعه های دشمن
به سخاوت همچو حاتــم    به عدالتــش مزیّن

بــرو ای گــدای مسکین    در خانــه علـی زن
که نگین پادشــــاهی  دهــد از کرم گـــدا را

 

تو همان شـــراب نابی  به ســبوی میگساران

تو همان نگاه عشقی   به طلـــوع صبحگاهان

که به تســلیت نشستی      به وداع داغ یاران

چو تویی فضای گردان     به دعای مستمندان
که زجــان ما بگــردان       ،   ره آفت قضا را

 

همه یاد او گشاید غـــــم و درد و مشکل من

هم از عشق او به خلقت که سرشته شدگِلِ من
بنشانده مهـــر او را به ســـــراچه ی دل من
به جز از علـی که گوید  به پسر که قاتل من
چو اسیر توست اکنــون    به اســیر کن مدارا

 

بنشانده در دل خود همه مهـر و ذکر یزدان

همه فکر و ذکرش اینکه به پگاه و شامگاهان
که چگونه شوید اشک از رخ و دیدهء یتیمان
چو به دوسـت عهــد بنـــدد زمیان پاکبازان
چو علــی که می تواند    که به سر برد وفا را

 

به صحیفه های قـــرآن همه آیتی و نعمت

همه عشقی و شــهادت همه رهرو طریقت
تو بیا به شهر جانم  چه نشسته ای به غربت ؟
به دوچشم خونفشانم هله ای نسیم رحمت
که زکــوی او غبــــاری   به من آر توتیا را

 

مه من به ناز بنشین   به کنــارمن ،  فدایت

بنشــان غبار غـــم  را   به شمیم آشنایت

بکشــان به  آســـمانم  به  تلاوت صدایت
به امید آن که شاید برســد به خاک پایت
چــه پیامها سپردم   همه ســوز دل صبا را

 

قَسَمَت به جان زهرا ،  به پریـشانی  زینب

همه حسرتم به عشقت  همه تابم و همه تب

غم تو شکسته دردل سخنت نشسته بر لب
زنـــوای مرغ یاحق    بشــنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن         چه خوش است

شهــــــــــــــــریارا

+   مسعود میناآباد ; ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/۳/٧

یتیـــــــــم

یتیـــــــــــــم 

                   سعدی

 

 

 

 

پدر مـرده را ســـایه  بر ســر فکن  

           غبارش بیفشـــــان و خارش بکن

چو بینی یتیمی سر افکنـده پیش 

          مده بوسـه بر روی فرزند خویش

یتیـــــم ار بگرید ،  که نازش خرد؟ 

         وگر خشـــم گیـــرد که بارش برد؟

الا تا نگــرید که عـــرش عظیــــم   

         بلـــرزد همی چون بگرید یتیـــم

به رحمت بکن آبـــش از دیده پاک 

    به شفقت بیفشانش از چهره خاک

اگر سـایه ی خود برفت از سرش 

       تو در ســایه خویشـــــتن پرورش

من آنگه ســــر تاجـور داشـــــتم 

       که ســـــر بر کنـار پدر داشـــــتم

                    ه ه ه

 

  مرا باشد از درد طفلان خـــــــــبر

 که در طفلی از سر برفتـــــــم پدر

 

+   مسعود میناآباد ; ٦:۳۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/٢/۳۱

لالایــــــی شب

لالایی شب

 

 

 

 

 

ای سلسله ی آتش در جلــوه ی مهتابم

هر با رکه می خـــندی از دست رود تابم


چون ابر بهاری تو میرقصی و میخــــندی 

لالایی شبهایی ،  میخوانی و می خوابم


این فاصله بین ما سهل است که کم گردد

تو تابش مهتابی ، من سوسوی شبتابم

 

درصبح رخت دل را گم کرده ام وحالا

در ظلمت شب گون گیسوی تو می یابم


هر چند که در خلقت هم جنس منی اماّ

تو آب  روانیّ  و  ،  من  غمـــــزده  مردابم 


ای شمع شب افروزم    بگشا ره پروانه

پر سوخـــتنم  باید  ، تا سوی تو  بشتابم 


در وسـعت  بوی گل  یک باغ تمــاشایی

در باغ تماشایت  ،   زیبــــد که رهی یابم


چون رود خروشـــانم  ،   پیوستن دریارا

با آنکـــــه به یک جو بی  ،  با تــو نرود آبم


                                                   ( مسعود  بهار  1392 )

…………………………………………

 

+   مسعود میناآباد ; ۱٢:٤٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٢/۳٠

اســـــــیر


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


به شب نشسته ام مگر   سپیده سر زند سحر

به روی چشـــــم  منتـظَر   رساند  از تو ام خبر

 

به برگ گل بپیچـــد آن   نســــیم صبحگاه  و گه

چو قطره قطره  شبنمی    نشانَدم به چشم تر

 

من از  فِراقت ای صنــــم  چو لاله های  واژگون

نشسته ام به خاک و خون غمت کشانَدم به بر

 

میســَّرم   نمیشــود  ،  فَراغت  از  فِــراق  تو

به دل  نشســــته  داغ تو  ،  زداغ لاله  کن حذر

 

در انتــظار دیدنت  ،  شکســته طاقتــم    ببین

در التهاب   عشق   تو   خمــیده   قامتـــم نگر

 

اســیر  گشته ام  دگر  چو مرغ  بسته بال و پر

به زخــــم خنجـرم  بزن ،  که  وا نهاده ام سپر

 

ندارم از ســتیز تو    گریز  و  بر  گــزیده ام

غم تو را به سـینه و هــوای عشق تو به سر

 

 

 

                                                                    (  مسعود م   بهار 1392)

+   مسعود میناآباد ; ٧:٠٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٢/٢٦

سهم من از آسمان

 

 

تقدیم به تو ..............

 

 

سهم من از آسمان .....

نه ماه بود و نه ستاره

شب بود و.......

ابریشم گیسوان زرین و در هم تافته ی باکره ترین بانوی آسمان

هیاهوی سکوتی سهمگین در پژواک صدای باران

وتبخال بوسه های آتشین گل سرخ

تب دار و سوزان

بر لبانم

.........

در کنارم بمان

شعله ی جانم را بنشان

تا در وسعت آغوشت پریشان شوم

بوسه بنشان

بر لبانم

...

...


+   مسعود میناآباد ; ۳:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٢/٢٦

باران

 

 

 

  • همیشه آرزو داشتم
  •  
    همدمی داشته باشم

  • و هم صحبتی درد آشنا ،
     
    اما افسوس هرچه بود سراب بود

    و بیهوده در این صحرای برهوت 

  • تشنه

  • و با لبهای چاک  خورده و غمناک

    زیر آفتاب داغ احساسهای نا مفهوم و هوسناکم

    دویده ام با چشمانی نمناک

    در پناه بوته های سرگردان گونهای صحرایی

    خودم را گاه پنهان میکنم

  • اما نصیبم 

    فقط زخم خارهایی است که  تاعمق رگهای کم خونم فرو میرود

    اما  غرورم

  • غرورم را هرگز به بادهای سوزان این بیابان نخواهم سپرد

  • با ذلت نمیمیرم

  • نه ... هرگز .....

  • چون سرداران سر به دار

  • پرچم عشق را به دست خواهم گرفت

  • داغ لاله های خونین را خواهم بوسید

  • و بوته ای از گل سرخ بر مزارم خواهم کاشت

  • آری اینگونه خواهم مرد

  • ***
    کاش سنگ بودم و عاشق پرنده ای می شدم

  • که گاهی روی من مینشست و قصه غصه هایم را گوش میکرد  ،

    اما چه  کنم که خاک سوخته ای هستم و

    تشنه باران

+   مسعود میناآباد ; ٧:۳۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/٢/۱٠

جنــــگ چرا ؟

 غزلی زیبا از  شاعره گرانقدر خانم (سمیه سبحانی)

درسایت ادبی (  آوای دل  )

زمستانــــــــــــ 1391

 

 

 

 

من که حرفــی نزدم، این همــه نیرنگ چرا 

 من که بالی نزدم  ، پس قفسی تنگ چرا

این همه سال به این نصف شدن تن دادم

 این همه گوشه  کنایه، ز سر جنگ چرا

به خدا جنس دلِ نازک زن از شیشه است

تو که مردی، به دلــم پرت کنی سنگ چرا

به تو دل دادم اگر، عشق چنین فرمان داد

 من همینـم، تو و این صورت صـد رنگ چرا

من اگر آمـــــده ام تا که جهان خلق شود؛

پس چرا نصف شدم خورده به من اَنگ چرا

من اگر بنـــــد، به این بنــدگی ام در نظرت

 به من از جانب تو، نام چــــرا، ننــــگ چــرا

اگر از روز ازل قسمت من بردگـــی است 

می زند پنجه ی وحشت به دلــم چنگ چرا

وای عفــوم بکن ، آخــر چه ســوالی کردم؛ 

( می زند در سر من سیلی تو زنگ چرا  ) !!!   

 

جوابیه من به ایشان  در همان سایت   

 

 

من که حرفی نزدم این همه نیرنگ  چرا

اینهمه گوشه کنایه ، زسر جنگ  چرا

تو که از اول خلقت شده ای نیمه ی من

دل من  مال تو ،   اما به دلم  چنگ  چرا

"من ملک بودم و فردوس برین جایم بود "

تو مــرا وسوسـه کردی و دگر انگ  چرا

گــر بیفتاده در این    " دیر خراب آبادم "

صید رامت  شده ام ، این قفس تنگ چرا

طالعـم تیر و کمـان بود که هرکول نوشت

مار هیدرای سه سر چنبر خرچنگ چرا *

منشاء جنگ و جدلها که به تاریخ گذ شت

همه از بهر تو بوده است و دگر رنگ چرا

باغ و بستان منی ، سبز و سراسـر چمنی

گل من ، خنده کن  این غنچه دلتنگ چرا

محتسب گر زحسادت سخن سخت بگفت

غلطی رفت و ببخشــای ، دگر جنگ چرا

مشت بر درمزن ای خواجــه اگراهل دلی

در این دلکـده باز است  ،   دگر زنگ چرا

محفل شیفتگان  و  شب شعر است اینجا

مطربا چنگ بزن  ،   طبــل بد آهنگ چرا

***

اتوبوس ، تاکسی و خر نام نهادی " زن " را

این چه تهمت بود ای مردک  الدنگ ، چرا  ؟ **

 

---------------------------------------------------

*           افسانه باستانی یونان که حکایت از دشمنی  و جنگ  همسر زئوس

( هرا ) با  خدایان قدرت ( هرکول)  که از طریق صورت فلکی حیه ( هیدرا )

مار غول پیکر  نج ( صورت فلکی سرطان -  خرچنگ ) را به جنگ هرکول

فرستاد

**       اشاره است به تریبون  نماز چمعه ای   که زنان ایران  را دسته بندی و

به اتوبوس و تاکسی و خر تشبیه کرده بود

 

+   مسعود میناآباد ; ٦:۱۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۱/٢٩

التهاب عشق ( بر گرفته از آوای دل )

این هم  غزلی زیبا  از دوست عزیز و مهربانم

بانو طهماسبی گرامی

 

به آتشم کشیده این  غم تو سـر نمیشود

چگونه می نشانمش به چشم تر نمیشود

به گریه آب دیده ام به سـوز آه سینه ام

به آب و آتشم کشی از این  بتر نمیشود

به خون نشسته چشم تر زگریه های بیثمر

شب سیاه  بی قمـــر  چرا سحر نمیشود

گهی به خنده وگهی به گریه خون جگر شوم

که با جنون بسر شود ، ولی  بسر نمیشود

در التهاب  عشق اگر   کباب میشود جگر

به شکوه لب  نمیزنم  کسی خبر نمیشود

+   مسعود میناآباد ; ٥:٢٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۱/٢٩

← صفحه بعد صفحه قبل →
design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir