بت شـــــــــکن

بت شکن

 


خاطرت آسـوده آب  ،   آییــنه ها را نشکند
قلب  چـون آیینه ات ،    تصـویرما را نشکند

 

 

چشـم هایت را مگیر از من  ،   نگار نازنین
شیشه ی احساس در چشـم تماشا نشکند

 

 

بازوانم تکیــه گاه پرگشــودن های تواست
شاخــه ی گل با فغـان مرغ شیدا نشکند

 

 

آفتاب ا ســت وهوای ابری و رنگین کمان
پیکــر رنگین کمـان را  تاب گرما نشکند

 

 

گر چه اینجا وادی فرعونیان قرن ماست
یوسف عصــرم ، مـرا قهــر زلیـخا نشکند

 

 

ســیب ، تنها آزمــونی بود در باغ هوس
این قداست را که آدم داشـت حـوّا نشکند

 

 

روزگاری بس غریب است ای رفیقان همرهی
گو خـدا را   ،   آبرو را بیــش از اینها نشکند

 

 

بال وپر بگشا ودســتت رابه دسـت من بده
میله های این قفـس را دست تنـها نشکند

 

 

کو عصای بت شکن ، برخیز ای اهل الرّجا
ور نه پیکـر های نحس لات و عـــــزّا  نشکند


                           

    (  مسعود . م  پاییز 91 )

/ 2 نظر / 24 بازدید
طباطبایی

فـــــرقــــــی نمیکنـــه دریای بیـــکران باشی یا گـــودال کوچـــک زلال که باشی اسمان در توست...